ف.م.فریاد -
(با یاد معلم فرزاد کمانگر که بی گناه بر دار شد...)
به دارم بیاویزید،
با طناب نفرتتان...
من می میرم،
اما یاد سبزم دروجود مردمان می ماند...
تلالو سبزی نگاهم کورتان می کند.
جانم را گرفتید،
اندیشه ام در شهر تکثیر شد...
می روم، می روم در کنار
سهراب ها و ندا ها بیارامم...
همیشه اما کسانی هستند،
که،
خواب را بر چشمانتان حرام کنند... .
نویسنده:ف.م.فریاد
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر